ការសិក្សា

ព័ត៌មានវិទ្យា

Download

ចំនួនអ្នកទស្សនា

Today	8
Yesterday	119
This Week	705
This Month	446
All Days	32611

38.107.191.85

លេខទូរស័ព្ទសង្គ្រោះបន្ទាន់ មន្ទីរពេទ្យសាធារណៈនៅភ្នំពេញ
d

១. រថយន្តសាមុយ មន្ទីរពេទ្យកាល់ម៉ែត	= 119
២. រថយន្តសង្គ្រោះ មន្ទីរពេទ្យរុស្ស៊ី	= 023 217 764 = វិទ្យុទាក់ទង (151940)
៣. រថយន្តសង្គ្រោះ មន្ទីរពេទ្យព្រះសង្ឃ	= 016 909 774
៤. លេខប្រចាំការ (Hot Line) គ្រុនផ្ដាសាយ A(H1N1)	= 012 488 981 = 012 836 868

ការសិក្សា

មែកធាងនៃអរិយធម៌ខ្មែរ

សរសេរដោយ Setha IECH
ព្រហស្បតិ, 22 តុលា 2009 09:05

ហេតុអ្វីយើងសម្លឹងមើលមិនឃើញក្លិន

ច័ន្ទ, 19 តុលា 2009 15:30

យើងសម្លឹងមើលមិនឃើញក្លិន ព្រោះក្លិនគឺជាសារជាតិទំហំតូចៗបំផុតដែលមិនអាចសម្លឹងមើលឃើញដោយភ្នែកទទេបាន។

ក្លិនអណ្ដែតនៅក្នុងខ្យល់អាកាស ហើយបានធ្វើចលនាអណ្ដែតរសាត់មកប៉ះត្រូវច្រមុះរបស់យើង។ ក្លិនអាចធ្វើចលនាបានឆ្ងាយពាសពេញតាមជាមួយខ្យល់អាកាស។

ដោយសារខ្យល់អាកាសក្ដៅស្រាលជាងខ្យល់អាកាសត្រជាក់ ដូច្នេះធ្វើឱ្យអាកាសធាតុក្ដៅធ្វើចលនាបានល្អជាង ដូច្នេះទើបវានាំក្លិនសាយភាយបានច្រើនជាង។

ជាទូទៅ ក្នុងថ្ងៃដែលមានខ្យល់អាកាសក្ដៅ ទើបក្លិនអាចសាយភាយបានល្អ និងទៅឆ្ងាយជាងថ្ងៃដែលមានអាកាសធាតុត្រជាក់។
នៅពេលក្លិនអណ្ដែតរសាត់មកប៉ះចំច្រមុះ វាតែងបញ្ជូនទិន្នន័យទៅត្រង់ខួរក្បាល ធ្វើឱ្យយើងដឹងថាមានក្លិន និងដឹងថាជាក្លិនក្រអូប ឬក្លិនស្អុយ៕

(ដកស្រង់ពីកាសែត រស្មីកម្ពុជា ឆ្នាំទី ១៧ លេខ ៤៩៤១ ថ្ងៃទី ០៩ ខែ កក្កដា ឆ្នាំ ២០០៩)

ពិធីបុណ្យទុកដាក់សាកសព

ច័ន្ទ, 19 តុលា 2009 14:55

ការធ្វើពិធីបុណ្យទុកដាក់សាកសពមានភាពខុសប្លែកពីគ្នាទៅតាមប្រទេសនីមួយៗ ដោយអាស្រ័យតាមសាសនា បរិស្ថានក្នុងជំនឿរៀងៗខ្លួន។

ក្នុងប្រទេសចិន និងក្រុមមនុស្សលោកខាងលិច គេនិយមយកសាកសពមនុស្សដែលបាត់បង់ជីវិត ទៅកប់ដី ឬហៅថា បញ្ចុះសាកសព។ ប៉ុន្តែក្នុងប្រទេសខ្លះ គេបានទុកដាក់សាកសពនៅលើទួលថ្ម ឬលើដើមឈើ ហើយទុកចោលឲ្យសាកសពស្ងួតទៅខ្លួនឯង ហៅថាការកប់ខ្យល់។ ក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា គេនឹងនាំយកសាកសពទៅបណ្តែតក្នុងទឹកទន្លេ ហៅថាការកប់ក្នុងទឹក។

សម្រាប់នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដែលមានអាកាសធាតុក្តៅ សាកសពងាយស្អុយរលួយ គេនិយមដុតសាកសព ឬហៅថាបូជា៕

(ដកស្រង់ពី កាសែត រស្មីកម្ពុជា ឆ្នាំទី ១៧ លេខ ៤៨៦២ ថ្ងៃ អាទិត្យ-ចន្ទ ទី ០២-០៣ ខែ សីហា ឆ្នាំ ២០០៩)

ហេតុអ្វីកើតអការៈឈាមច្រមុះ?

អង្គារ, 06 តុលា 2009 15:34

នៅកាលដែលយើងឈីសសំបោរខ្លាំងៗ ឬកេះច្រមុះ សុខៗពេលខ្លះក៏មានឈាមហូរចេញមកទាំងពុំបានដឹងខ្លួនមុន។ តើឈាមនេះមកពីណា?

ក្នុងច្រមុះយើងមានសន្ទះស្ដើង ហើយមានសរសៃឈាមតូចៗ នៅពាសពេញយ៉ាងច្រើនចាក់ស្រែះ សន្ទះនេះធ្វើឱ្យយើងបានទទួលក្លិននានា និងអាចចាប់ក្លិនបានយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

ក្នុងករណីដែលយើងឈីសសំបោរ ឬកេះច្រមុះ ហើយប៉ះត្រូវសរសៃឈាមទាំងនេះខ្លាំង អាចបង្កឱ្យដាច់រហែក ឈាមក៏ហូរចេញមកដែលយើងហៅថា ឈាមច្រមុះតែម្ដង។ ក្នុងរដូងដែលអាកាសធាតុក្ដៅ ខាងក្នុងច្រមុះស្ងួតខ្លាំងត្រឹមតែយើងប៉ះត្រូវបន្តិចបន្តួចក៏អាចបង្កឱ្យមានឈាមហូរចេញមកបានដែរ។

ពេលឈាមហូរចេញមកមិនត្រូវងើយមុខទៅខាងក្រោយទេ ព្រោះថាឈាមអាចហូរចុះទៅក្នុងបំពង់ខ្យល់ដែលធ្វើឱ្យឈ្លក់បាន។ ដូច្នេះ យកល្អបំផុតគួរឱនមុខចុះបន្តិចបន្តួច រួចច្របាច់ចុងច្រមុះថ្នមៗ ឬអាចប្រើទឹកកក ទឹកត្រជាក់មកស្អំត្រង់ច្រមុះក៏អាចជួយឱ្យឈាមឈប់ហូរចេញមកបានដូចគ្នា៕

(ដកស្រង់ពី កាសែតរស្មីកម្ពុជា ឆ្នាំទី ១៧ លេខ ៥០១២ ថ្ងៃទី ០៤-០៥ ខែ តុលា ឆ្នាំ ២០០៩)

កំណាព្យ៖ ច្បាប់ក្រម

សរសេរដោយ Setha IECH
អង្គារ, 06 តុលា 2009 09:04
ច្បាប់ក្រម បទកាកគតិ នេះគឺច្បាប់ក្រម ប្រើឱនលំទោន នរូអ្នកណា ចូរធ្វើឲ្យត្រង់ នរូអ្នកផង បំពេញព្រះផ្នូល ម្តាយឪពុកសោតណា អាចមកបំបួស សង្វាតសរសេរ សង្វាតសូត្ររៀន ហៃអស់សាមណេរ សង្វាតសូត្ររៀន កុំធ្វើរាយមាយ សង្វាតសរសេរ អាសូរមេបា អាចយកមកផ្ញើ មួយចង់ក្តីច្បាប់ មួយចង់ប្រាជ្ញា ហៃអស់សាមណេរ លំអុតបម្រើ សង្វាតសូត្ររៀន លំអុតបម្រើ ច្បាប់នេះសោតណា ត្រង់ណាហៅច្បាប់ សព្វថ្ងៃសោតណា បម្រើបាធ្យាយ ច្បាប់នេះសោតណា ទោះខ្លួនឥតបុណ្យ ហេតុបានដឹងច្បាប់ ទោះទៅបម្រើ ក្ដីនេះជាច្បាប់ កុំសើចតិះដៀល សាមណេរណាៗ ឲ្យយកត្រចៀក សាមណេរណាសោត ច្បាប់នេះមិនចំ នរូអ្នកណា ចូរដឹងខុសគាប់ ទោះនឹងស្វែងធម៌ ទោះនឹងស្វែងច្បាប់ រីគ្រូបាធ្យាយ ហ្វឹកហ្វឺនប្រដៅ នរូអ្នកណា ឲ្យគិតជញ្ជឹង នាបីហៅគ្រូ ទោះនឹងឆ្ពោះទៅ រីនឹងចេះឯង ពុំនោះដូចខ្វាក់ សូម្បីរកផ្លូវ ហេតុត្បិតចេះឯង នេះដូចអ្នកផង សឹងធ្វើមោហោ ប្រដៅក្ដីច្បាប់ ក្ដីច្បាប់ទម្ងន់ ពុំដឹងដើមគ្រូ ភ្លឺពីមនុស្សលោក នាបីហៅគ្រូ កុំធ្វើតម្កើង រីគ្រូបាធ្យាយ ហើយឲ្យរុងរឿង ព្រះជនកសោតណា រក្សាពីតូច ព្រះជនកព្រះជននី ថាភ្នំព្រះសុមេរុ៍ រីគ្រូបាធ្យាយ អាចឲ្យក្ដីច្បាប់ នរូអ្នកណា គុណនោះទាំងបី រីបុណ្យនិងបាប ប្រដូចស្រមោល ឲ្យគិតជញ្ជឹង ឲ្យមានវិរិយំ នរូអ្នកណា ស្វែងធម៌ជាផ្លូវ ប្រសើរឧត្តម កុំបីមានឆ្គង កើតដោយប្រណិប័តន៍។ ទោះយកអាត្មា ដោយនូវបន្ទាត់ យកផ្លូវនិព្វាន។ ទោះដឹងយល់ហោង ដោយព្រះទូន្មាន ដោយចិត្តអន្ធពាល។ ស្រឡាញ់ស្ងួនភ្ងា ហេតុចង់សម្ភារ រៀនដោយក្រមច្បាប់។ អស់អញកុំខ្ជិល ដោយគ្រូប្រញប្តិ ដោយចិត្តមាក់ងាយ។ ម្តាយមកបង្វែរ ដូចលោកទាំងឡាយ ដូចនៅគ្រហស្ថ។ នឹងគ្រូបាធ្យាយ សូត្ររៀនឲ្យណាស់ នាំញាតិទាំងឡាយ។ ចិញ្ចឹមរក្សា នឹងគ្រូបាធ្យាយ ប្រយោជន៍ទាំងបី។ ឲ្យបានខ្លួនគាប់ មិនឲ្យអប្រិយ នាំញាតិទាំងឡាយ។ កុំធ្វើដែលដែរ អ្នកជាបាធ្យាយ ឪពុកទីទៃ។ កុំធ្វើអៀនប្រៀន ផ្គាប់ដោយហឬទ័យ ក្តីច្បាប់កុំបីបង់។ ទូន្មានអាត្មា កាន់ខ្ជាប់កុំបីបង់ ខ្លួនបានជាធំ។ ទូន្មានអាត្មា ឲ្យមានបារម្ភ ទៅដល់មហាក្សត្រិយ៍។ ទូន្មានអាត្មា បម្រើមហាក្សត្រិយ៍ យសនោះពុំលែង។ បានដូចបង្គាប់ ស្តេចជាគម្ដែង ប្រាកដពណ្ណរាយ។ ឲ្យសាមណេរត្រាប់ អ្នកជាបាធ្យាយ បង្កើតក្ដីច្បាប់។ ទោះមានប្រាជ្ញា នោះឱនចូលស្ដាប់ នៃគ្រូបាធ្យាយ។ ចិត្តនោះក្រេវក្រោធ សាមណេរទាំងឡាយ អាត្មាទីទៃ។ នឹងស្វែងប្រាជ្ញា ដោយអធ្យាស្រ័យ អ្នកជាបាធ្យាយ។ ឲ្យមានសម្គាល់ កាន់ខ្ជាប់កុំបីណាយ នូវច្បាប់ក្រមផង។ ប្រដូចនូវម្តាយ មិនឲ្យមានឆ្គង ព្រេងព្រឹទ្ធបុរាណ។ នឹងស្វែងប្រាជ្ញា រំពឹងលែងបាន ប្រទុស្តវឹងស្នង។ ដូចអ្នកនាំផ្លូវ ស្រុកតូចធំផង នៃចិត្តចិន្តា។ ដូចអ្នកវង្វេង តែម្នាក់អាត្មា ឥតអ្នកដឹកដៃ។ ពុំដែលនឹងត្រូវ ឥតអ្នកដឹកដៃ ដូចដល់ពុំដល់។ ពុំដោយគន្លង ទោសោកំហល់ នាធ្ងន់នាស្រាល។ សឹងថាពុំគាប់ សឹងថាជាស្រាល ចង់តែសប្បាយ។ បង្កើតអភិរូហ៍ រួចដល់សួគ៌នាយ នរកទាំងបួន។ កុំធ្វើមូទូ ចង់ធំតែខ្លួន នៅនាលោកិយ។ អាចឲ្យពណ្ណរាយ អស់បញ្ចិន្ទ្រិយ ជនកសោតហោង។ បង្កើតអាត្មា មិនឲ្យមានហ្មង ពុំដែលនឹងឆ្អន់។ បើនឹងស្រដី នោះហោងមហាធ្ងន់ ពុំអាចកន្លង។ ប្រដូចនូវម្ដាយ ប្រដៅធម៌ផង ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ។ ទោះមានប្រាជ្ញា ហៅមហាទូលាយ ក្ដីពីព្យាយាម។ អំពើសភាព អន្ទោលតាមប្រាណ ត្រង់ក្ដីសល់វល់។ ហើយឲ្យរំពឹង សច្ចំកុសល នឹងក្ដីទុក្ខសោក។ នឹងនាំអាត្មា ទៅកាន់បរលោក គឺនិព្វានហោង។ ទូន្មានអ្នកផង ប្រាជ្ញាបុណ្យផង ចូលសាសន៍ពុទ្ធរត្ន ហៅស្វែងសម្បត្តិ ចិត្តនោះឲ្យហ៊ាន កុំធ្វើលឹកលាន ហៅកូនសង្សារ ប្រើបង់អន្ធពាល ទើបបានជាគាប់ កុំធ្វើលេលាប់ អ្នកជាបាធ្យាយ កុំធ្វើពាយងាយ ទុកស្មើអម្ចាស់ ប្រាជ្ញាយល់ច្បាស់ កុំឲ្យអន្តរាយ ហេតុចង់ពណ្ណរាយ នៅនាលោកិយ មួយចង់បារមី ត្រង់ក្តីពាយងាយ ជូនបុណ្យទៅម្តាយ ក្នុងចិត្តសព្វថ្ងៃ បារម្ភមៃៗ ដោយនូវក្រឹត្យសង្ឃ ចំណេះទៅលង់ ដោយនូវក្រឹត្យក្រម ទើបខ្លួនជាធំ ថេរនៅពុំបាត់ គោរពប្រតិបត្តិ ចិត្តគ្រូយល់ស្ដែង យសនោះពុំលែង សព្វសរិលទាំងឡាយ អ្នកហោងស្មើម្ដាយ នឹងចង់រៀនត្រាប់ ធ្វើដោយក្រមច្បាប់ ឲ្យចៀសចេញឆ្ងាយ តាមចិត្តសប្បាយ ឲ្យបានខ្ជួនថ្លៃ ផ្គាប់ដោយហឬទ័យ កុំធ្វើរាយមាយ កុំឲ្យអន្តរាយ ឪពុកយើងផង តាមដោយគន្លង ជារស្មីប្រាណ កុំធ្វើបំពាន ដើរដោយគន្លង សឹងដូចបំណង កណ្ដាលអធ្វា ចរចេញយាត្រា សឹងពានឯព្រៃ ចិត្តនោះសង្ស័យ នៃលោកណាយល់ ពុំអាចទប់ទល់ ហេតុចិត្តអន្ធពាល ហេតុចិត្តអន្ធពាល ប្រដូចនូវម្ដាយ ចៀសចតុរាបាយ ចិត្តនោះឲ្យស្ងួន ក្រែងបាបមកចួន មានរូបរស្មី រស្មីព្រះជននី ឲ្យមានសរិលផង អស់សុខទុក្ខផង ប្រសើរពេកពន់ ថាបើនឹងគណន៍ ឪពុកឯងហោង ដោយនូវគន្លង ឲ្យគិតវែងឆ្ងាយ កុំឲ្យអន្តរាយ នោះវាតែងតាម ពុំដែលចៀសបាន ប្រាជ្ញាឲ្យយល់ កុំធ្វើសល់វល់ ឧស្សាហ៍អធ្យោគ ចូលមហាបថមោក្ខ (ដកស្រង់ពីសៀវភៅ ច្បាប់ផ្សេងៗ របស់សមាគមសម្ដេច ជួន ណាត)

អត្ថបទផ្សេងៗ...

« ចាប់ផ្តើម ទៅក្រោយ12345បន្ទាប់ទៀត ចប់ »

ទំព័រ 3 នៃ 5